Czego pragnie dojrzała kobieta, trwająca od dłuższego czasu w stabilnym związku z jednym mężczyzną? Na to pytanie trudno znaleźć jednoznaczną odpowiedź, każda z pań oczekuje od partnera czegoś innego. Może to być zabezpieczenie materialne, a może dbałość o to, by życie z jedną osobą nie stało się złośliwą rutyną? Pragmatyzm czy romantyzm? – oto jest pytanie.

Romantyzm do lamusa

Czy w pędzącym nieustannie do przodu świecie jest jeszcze mowa o romantycznej wrażliwości? Na co komu potrzebna kartka z serduszkiem, na której odręcznie wypisano dedykację (a może nawet zacytowano wiersz)? Po co niespodzianki w postaci kwiatów, maskotek, eleganckiej kolacji przy świecach z romantyczną muzyką w tle? Konsumpcyjny świat opiera się na rzeczach praktycznych: na opłatach za czynsz, nowym samochodzie i wczasach na malowniczo położonej plaży, na której trzynaście z czternastu spędzonych dni wygląda identycznie.

Kariera ponad wszystko

Wrażliwość inaczej odbierana jest w dojrzałym wieku niż w młodszych latach. Kiedy w wieku lat dwudziestu ważne jest, by partner chwycił z czułością za rękę, wyszeptał komplement, napisał miłego SMS-a, zaprosił na romantyczny spacer, przepuścił w drzwiach czy odsunął krzesło, tak w wieku dojrzalszym priorytety wyglądają zupełnie inaczej. Nie wystarczą słodkie wyznania – „kochanie”, „koteczku”, „pięknie dziś wyglądasz”, „nowa fryzura? Bajeczna!”. Zdarza się nawet, że namiętna uczuciowość zaczyna ciążyć, drażnić i męczyć. Nie jesteśmy już dziećmi – po cóż mi twoje maniery, głaskanie po twarzy i buziaki na ulicy, skoro nie masz dobrej pracy i solidnej sumki na koncie? Kobieta nawet zupełnie niezależna, pragnie od partnera tego samego – prozaicznej, życiowej zaradności, chce być z niego dumna, chce móc się nim pochwalić przed koleżankami. Masz nieciekawe CV? Odpadasz w przedbiegach.

Idealna para? Czasem to tylko ułuda

Wyobraźmy więc sobie tę idealną, usatysfakcjonowaną parę. On ma dwa samochody, ona… kolejne dwa. On pnie się po szczeblach kariery w dużej korporacji, ona została właśnie szefową. Mają piękne mieszkanie, nie brakuje im niczego, spełniają się, żywią w drogich restauracjach, nie ma kłótni o to, kto płaci rachunek – obojgu jest to obojętne. I wtedy zaczyna czegoś brakować. Czemu nie mówi już do mnie „kotku”? Czemu nie zwraca uwagi na nową sukienkę? Wierszyki uważa za głupoty, zapomina o urodzinach. Niezależne życie, w którym nie brakuje zupełnie niczego, staje się puste jak wydmuszka. Już nie rozmawiamy, rzadko ze sobą sypiamy. Jeśli już dochodzi do zbliżenia – jest beznamiętne, służy do mechanicznego rozładowania emocji. Romantyzm prysnął, wygrało życie praktyczne. On jest biznesmenem, a nie namiętnym kochankiem, ona szefową – a nie ciepłą kobietą.

Kochajmy się, ale mądrze

Każdy z nas ma potrzebę miłości. Choć po okresie zauroczenia, maślane spojrzenie partnera czy partnerki tracą na atrakcyjności, w końcu odczuwa się jego brak. Co więc podpowiedzieć mężczyźnie, który nie wie, jak zadowolić swą długoletnią partnerkę? Jak pomóc kobiecie, która boi się, że przesadzi z czułościami lub okaże ich niedostatek? Szukajmy złotego środka! Okazujmy uczucia – ale nie przytłaczajmy nimi. Pamiętajmy o karierze, nie zapominając przy tym, że mamy obok siebie kobietę/mężczyznę życia. Rozmawiajmy dużo – bo rozmowa to podstawa udanej więzi. I uprawiajmy seks! W ferworze zarabiania pieniędzy, nie ważmy się przeoczyć faktu, że ten człowiek po drugiej stronie łóżka potrafił być kiedyś niezwykle namiętny – a tych umiejętności się przecież nie zapomina.